Duygu Ersen Resmi Web Sayfası

The Official Web Page

En Mutlu Gün:)

Mayıs19

Geçtiğimiz hafta sonu 3 arkadaşımın 1. Evlilik yıldönümü kutlaması ve çok sevdiğim bir arkadaşımın da düğünü vardı. Sosyal medya da gördüğüm kadarıyla da başka birçok düğün/ nişan varmış bu hafta sonu.

Öncelikle evlenen/nişanlanan, yıldönümü kutlayan tüm çiftelere sonsuz mutluluklar diliyorum.

Düğün deyince aklıma, o akıl almaz hazırlık evresi geliyor maalesef… 5 ay önce evlenen biri olarak hatırlamak istemediğimiz bir süreç olarak kazındı hafızamıza:) Kısa bir zaman içinde evlenmeye karar veren pratik bir çift olarak istediğimiz yurt dışında nikah yapıp birkaç günde dinlenip/gezip geri gelmekti… Taa ki aileler tanışana kadar:)

Katıldığınız o rüya gibi düğünlerin hiçbiri bir genç kızın rüyası değildir emin olun. Hiçbir genç kızın hayalinin; davetlilerin çoğunu tanımadığı bir organizasyonun detayını düşünmek, sonunda başarısız olacağını bile bile kendi dışında herkesi memnun etmeye çalışmak olduğunu düşünmüyorum.

O güne ait en şahsi şeyin olan gelinliğini bile eleştiren olacaktır (Şahsen benim oldu:) hem de kendi ailemden)

Suçlanan: gelinlik

Suçu: sade olmak

Yargı makamı: aile büyüğü

Ailenin istediğini kırmayıp düğüne tamam diyorsun. Önce yer aranıp bulunuyor sonra uzun uğraşlar sonucu ortak zevke hitap edecek menü oluşturuluyor. Bir de kendi giyiminle uğraşman yetmiyormuş gibi; sandalyenin giydirilmesi, ışığı, peçetesi, çiçeği böceği bin bir detayla uğraşıyorsun.

Bunlarla da bitmiyor, bilmem ne amcayla bilmem ne abiyi yan yana getirmemek için puzzledan hallice oturma planı yapıyorsun.

Düğün günü gelip çattığında panikten sizi doğuran annenizi tanımazken bilmem ne teyzeyle fotoğraf çektirmediyseniz yandınız!

Düğün zahmetleri bunlarla bitti sanıyorsanız yanılıyorsunuz… Bir kere kimse düğün yerini beğenmeyecek… Beğenmemeye programlı geliyorlar bence:) Yer kimine uzaktır, kimine ulaşım zordur.

Yemek menüsü kimseyi memnun etmez; beyaz et olsa kırmızı et aranır, kırmızı et olsa beyaz…

Günlerdir gözlerin patlayarak özenle yaptığın yer düzenine de bir şikayet bulunur illa ki…

Bu paket program işkenceye, gelin ve damadın en mutlu günü adı veriliyor:)  Aslında doğru mantık böyle zor bir günde bile mutlu oluyorlarsa her şartta  mutlu olurlar:)

posted under Genel | Yorum

Anne ve Babaların Dikkatine

Mayıs8

Son günlerde çocuğu okul yaşına gelmiş olan herkesi okul seçme telaşı sardı. Bir takım özellikler eğitim dünyasının paket programı haline geldi adeta. Daha doğrusu bu paket programı oluşturan neden; veliler arasında ön planda tutulan bazı özelliklerin fetiş haline gelmesi!

Bu özellikler neler mi?

Hemen hemen her anne- babanın isteği “sosyal, özgüveni yüksek, lider bireyler yetiştirilmesinin yanı sıra  küçük motor gelişimlerine önem verilsin, mümkünse çift yabancı dil eğitimi olsun, bale yapsın aynı zamanda açık/kapalı alan sporlarına yönlendirilirken satranca da vakit ayrılsın!

Talepler bu yönde oldukça arzda ona göre oluşuyor!

Çocuklarla çok mesai yapan biri olarak benim şahsi fikrim ( gözlemlerin sonucunda edindiğim fikir demek daha doğru olur sanırım)  Öncelikle doyasıya oyun oynayıp şarkı söyleyebileceği, kendini özgürce ifade edebileceği, akademik başarıyı kendine misyon edinmemiş “uzaya yollayacağız”, “kuş konduracağız” gibi süslü vaatlerde bulunmayan kurumları tercih etmenizi öneririm.

Velilerin talep ettiği özellikler çocukların beynine bir paket olarak sokulmuyor. Arzu edilen bu özellikler (öz güvenli, başarılı, sosyal ) vaat edilen okullarda çocuklara kapsüller yutturularak ta yetiştirilmiyor. Demem o ki; kayıt anında okulun en tecrübeli öğretmeni ya da müdürünün biz “lider, sosyal, öz güvenli, başarılı” çocuklar yetiştiriyoruz demesinin hiçbir önemi yok.

Hür büyüyen, kendini ifade etme fırsatı verilen, oyun oynayan, araştırmaya teşvik edilen, merakı ve sonsuz soruları mantıkla ve sabırla cevaplanan çocuklar ancak bu yönde gelişecektir.

Okul seçiminde dikkat edilmesi gereken bir diğer husus ise; siz siz olun övgülerin havada uçuştuğu bir kurumun sıcaklığına kapılmayın. “Harikasın, muhteşemsin, çok özelsin, çok akıllısın, çok güzelsin, çok yakışıklısın” gibi övgülerin cömertçe kullanıldığı yerlerden uzak durun.

Birincisi,  hayatlarının ileri ki dönemlerinde görecekler ki kimse gazla çalışmıyor:) Amaç hayata hazırlamaksa biraz daha gerçeğe yakın olunması gerektiğini düşünüyorum. Bir şeyi yapabilmesi için çocuğu akıllı/zeki olduğunu söyleyerek cesaretlendirmek yerine çocuğa nasıl yapması gerektiğini öğretilmeli.

İkinci ve daha önemli olarak dikkat edilmesi gereken nokta; övülmesi gereken şeyler sahip olduğumuz  (yakışıklı, güzel/akıllı vb gibi) sıfatlar değil doğru davranışlarımız olduğunun bilinmesidir.

Mesela çocuğunuz odasını dağıttığında ona dağınık olmaması için uyarmak yerine, odasını toplamaya teşvik edilip olumlu davranışı övülürse bu onun için daha yapıcı olacaktır. Çünkü çocuklar davranışlarını yetişkinlerin tepkilerine göre belirliyorlar. Büyüdükçe oturacak karakterlerini de bu tepkilere göre şekillendiriyorlar.

Her çocuk farklı örnekli bir örgü gibidir bana göre. Her biri dikkatle ilmek ilmek işlenmelidir.

Erken yaşta okul seçiminde, akademik eğitiminden ziyade çocukların bireysel özelliklerinin dikkate alınmasına önem verilmelidir. Akademik eğitimin eksikliği ileri ki yıllarda da giderilebilir fakat davranış eksikliğinin telafisi çok zor.

 Evet ; eğitimin maddi ve manevi külfetli olduğu doğrudur; fakat görüyoruz ki cehaletin bedelini ödemek çok daha zor!!!

 

posted under Genel | Yorum

Kadın olmak zor zanaat!

Nisan12

Ey kadın birinci vazifen fit fiziğini ve güzelliği ilelebet muhafaza etmektir. Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegane temeli budur. Bu temel senin en kıymetli hazinendir. Yorgun ve hasta olduğunda bile seni eleştirecek karşı  ve hem cinslerin olacaktır!

Kadın olmak zor zanaat! Bakımlı olduğun kadar becerikli, kariyerinde başarılı olduğun kadar evinde de pratik ve hamarat, seksi olduğun kadar da domestik olacaksın.

Geçenlerde “The Women” (2008) adlı filmi izlerken bir sahneden çok etkilendim.  Ünlü bir tasarımcı olan annesi (Meg Ryan) başta olmak üzere etrafındaki tüm kadınların kariyer hırslarının yanı sıra bakımlı olmak için verdikleri mücadeleyi görerek büyüyen 15-16 yaşlarındaki genç kız, büyüdüğün farkına varmaya başladığı bir gün annesine şöyle der;

   -“Anne ben büyümek istemiyorum. Doyasıya hamburger yiyip istediğim gibi giyinmek istiyorum” Bu sahne kadın olmanın zorluklarını açıkça özetliyor sanırım.

Kadın dediğin tablo gibi olacak… güzel renklerden oluşan görselliği sergileyecek.

Yaş alıp yaşlanmayacak.

Yağlanmayacak.

Her ayın 5-10 günü acıyla kanayıp şikayet etmeyecek.

Yer süpürecek, yemek yapacak, ütü yapacak hatta pantolona çift çizgi çekecek.

Sebze ayıklayıp soğan doğrayacak aynı zamanda kariyer de yapacak.

Hem bakımlı olacak hem de yollu olmayacak:)

Demem o ki kadın olmak zor zanaat:)

Siz siz olun tüm bunları başarmak için uğraşmayın!!!   Mükemmel eş/ evlat/ anne/ dost/ iş partneri/ sevgili/ ev hanımı olmaya çalışmayın.

Bir insan kendi sorumluluğundan fazla çaba harcayınca iyi bir şey yapmış olmuyor. Tam aksine başta kendi olmak üzere, karşısındaki kişinin rolüne de yazık ediyor. İnsan doğası gereği tüketmeye meyilliyizdir. Yerimize yapılan iyiliklere çok çabuk alışır rahata bağlarız.

Hele ki ikili ilişkilerde kusursuz olmaya çalışmak çok tehlikeli sonuçlar doğurabilir. Evin yükünü, ilişkinin sorumluluğu fazlasıyla üstlenen, karşısındaki erkeğin hayatını kolaylaştıran kadınlar sonunda genellikle mutsuz olurlar.

Neden mi?

Birincisi; kadının yaptığı fedakarlık bir süre sonra minnetle ve övgüyle karşılanmaz çünkü yaptıkları görev olarak üzerine yapışır!

İkincisi ve daha da vahim olanı; erkeğin hayatını kolaylaştırdığını düşünen kadın aslında erkeğin rolünü çalar. Gücünü kullanamayan erkek kendini işe yaramaz hisseder ve kendini iyi hissedeceği, zafer duygusunu tadacağı yeni heyecanlar aramaya başlar. Bu heyecanlar genelde sığ sularda aranır:)

Yalnız ve mutsuz kadınların çoğu mükemmel olmaya çalışan kadınlardır.

Unutmayalım ki ilişkilerin temeli paylaşıma dayanır. Herkes kendi rolünü özgürce yaşasın…

posted under Genel | Yorum

Teknolojik çağda teknolojisiz çocuk büyütmek mümkün mü

Mart22

Bir eğitimci olarak çok uzun zamandır bu konuyu düşünüyorum… Daha doğrusu eğitimci olarak teknolojiden en verimli şekilde yararlanmaya çalışırken küçük öğrencilerimi bu girdaba düşmekten nasıl uzak tutabilirim düşünürken cevap 2.5 yaşındaki yeğenimden geldi!

Bilinçli bir aile tarafından, mümkün olduğunca teknolojiden uzak büyütülmeye çalışılan yeğenim arabanın camından gördüğü beyaz bulutları daha yakından görebilmek için camdan parmaklarıyla bulutları yakınlaştırmaya çalıştı! O an cevabımı aldım… Biz her ne kadar mümkün olduğunca onları teknolojiden uzak tutmaya özen göstersek de bunun imkansız olduğunu anladım. Yeni nesil zaten teknolojinin elinde doğuyor. Onları ayırmak neredeyse imkansız… Teknolojik çağda yaşarken çocuklarımzı teknolojiden  tamamen uzak tutmak  imkansız olsa da  bu durumu iyi yöneterek sorunu giderebileceğimizi düşünüyorum.

Bu konuyu çoğu zaman velilerimle de konuşuyoruz. Her ne kadar bilinçli olmaya, çocuklarını elektronik cihazlardan (telefon/tablet) uzak tutmaya çalışsalar da zamana ayak uyduramamanın ve arkadaşları arasında ezilmenin verdiği vicdan azabıyla bunun mümkün pek olamadığını söylüyorlar.

Kısacası yaşadığımız çağda çocuğumuzu teknolojiden uzak tutmanın mümkün olmadığını görüyoruz o halde bu durumu en iyi şekilde yönetmeye/kontrol etmeye çalışmalıyız.

Bu durumda ailelere çok iş düşüyor; aileler çocuklarları için sosyalleşebilecekleri, yaşıtlarıyla oyun oynayabilecekleri organizasyonlar yapmalı. Alışveriş merkezleri, elektronik oyun alanları yerine çocuklarını parklara götürmeli açık alan oyunlarının grup oyunlarının keyfini tattırmalı. Ayrıca, bizler sokakta/ parkta ip atlayarak, saklambaç oynayarak, top oynayarak, bisiklete binerek, arkadaşlarımızla oyunlar oynayarak büyüyen bir nesildik. Bu zevki çocuklarımıza da yaşatmalıyız. En önemlisi çocuklarımızı doğayla tanıştırmalı taşla toprakla oynamasına fırsat vermeli doğadaki her canlıyı tanıtıp sevmesini sağlamalıyız. Bu şekilde şiddetten uzak, sevgi dolu, doğaya saygılı, doğa sever, havyansever nesiller yetiştirebiliriz.

Çocuklarımızı teknoloji bağımlısı olmaktan korumanın diğer bir yolu ise onları yeteneklerine uygun spor ve sanat dallarına yönlendirmektir. Sanat ve sporla küçük yaşta tanıştırmalı enerjilerini ve potansiyellerini verimli etkinliklere yönlendirmeleri sağlamalıyız.

Teknolojiyi hayatımızdan çıkarmak ya da çocuklarımızı tamamen uzak tutmak mümkün olmadığına göre bunun bağımlılık, psikolojik ve sosyolojik bozukluklara yol açmadan sınırlı kullanım sağlayarak teknoloji ile ilişkilerini kontrol altında tutabiliriz:)

posted under Genel | Yorum

Bu ülkede daha çok Özgecan’lar olacak/ölecek…

Şubat16

Maalesef Özgecan Aslan ne ilkti ne de son olacak… Tecavüzcüden önce tecavüzü yaratan ortamı incelemek/sorgulamak lazım. Bu ülkede zihniyet bu oldukça, gidişat bu oldukça, erkek evlatlar pohpohlanarak büyütüldükçe, kadın-erkek herkes şiddete meyilli olup psikopat zihinler oldukça daha çoook Özgecan’lar olacak!

Dünden beri sosyal medyada küfürler havada uçuşuyor, herkes tecavüzcüye, anasına, bacısına saldırıyor. Bu küfürlü söylemler, şiddet içerikli üsluplar sadece iki gündür mü var? Bu agresif tavrımız sadece acımızdan mı? Hepimiz sadece Özgecan için mi aslan kesildik? Maalesef hayır!!! Biz “amk” demeden konuşamayan,  “amk” demden espri yapamayan bir toplumuz. Hatta erkekler arasında “lan pezevenk”, “vay amk”, kızıldığı zamanda “len ibne” samimiyet hitapları değil midir?

Bayan-erkek bir şeyi unuttuğumuzda, yanlış yaptığımızda, geç kalktığımızda…Bunlar gibi en ufak aksaklıklarda “haa s….r” dilimize pelesenk olmuş bir cümle değil midir?

Tartıştığımız zamanlarda da lafımız direk karşımızdakine değil; annesine/bacısına yönelik cinsel içerikli hususlardadır. Demem o ki; dehşete/vahşete neden olan Ahmet/ Mehmet değil hastalıklı bilinçlerimizin ta kendisidir!

Cinsellik, sevişmek sevginin en samimi, en doğal göstergesi iken bu eylemin öfkenin, şiddetin göstergesi olması neden?

Neden mi?

Çünkü hastalıklı erkekler yetiştiriyoruz… Erkek adamın erkek çocuğu olur sevinciyle başlıyor bu sorun. Erkek adam ağlamaz, erkek adam küfreder/kavga eder diyerek büyütülüyoruz. Sünnet olunca gururla göster amcalara diyoruz! Penis; gücün, delikanlılığın, üstünlüğün simgesidir bizim toplumumuzda…

Öte yandan “ayıp sakın gösterme” , “oynarken eteğine dikkat et”, “hoplama”, “zıplama” diyerek büyütüyoruz kızlarımızı. Göğüsleri çıkmaya başladığında utancından kambur yürütüyoruz kızları.

Erkelerin penisi ile övünerek, kızların vajinasından/göğüslerinden utandırılarak büyütüldüğü, küfürün dillere pelesenk olduğu bir toplumda tecavüz sizce garip mi?

Bence değil…

posted under Genel | Yorum

Devletlendim!

Şubat10

Bu evlilik işi beni her geçen gün şaşırtmaya devam ediyor. Öncelikle, cool& relax biri olarak tanıdığım eşimin içinden babam çıktı:) Beyaz atlı prensim bir anda elinde köy yumurtası, doğal zeytinyağı vb. şeylerle eve gelen, marka ve kategori gözetmeksizin tüm deterjanların aynı işi yaptığını zanneden bir aile babasına döndü:)

Haa bunlar işin eğlenceli ve olumlu tarafları tabi ki… Bu müessesenin bir de resmi boyutu var! Biz imza atana kadar, mahallenin muhtarından doktoruna varıncaya kadar herkes imza attı bizden önce…

Evlendikten 2 gün sonra hasta olup hastaneye gittim. Kendi adımla başvuru yaptım, eşimin adıyla çağırıldım! Bismillah daha öz babam evlendiğime alışamadan devlet baba uygun gördüğü şekilde bizim evliliğimizi onaylamış. Bayana  kararı sorulup onayı alınmadan  direk eşinin adıyla çağırılmasına çok kızmıştım ki değişim sadece soyadımla sınırlı kalmadığını gördüm!! Kütüğüm de değişmiş pes yani… Evlendim diye DNA’mda değişmiş olabilir mi?

Ataerkil bir toplumda yaşıyoruz, aile olmanın gereği olarak aynı adı taşımayı kabul ediyorum (yine de bu değişimin fikrim alınarak, devlet dayatmasıyla değil de kendi rızamla olmasını isterdim) ama kütük neden değişir? Biri bana bunun nedenini anlatsın… Niye bayanın kimliğinde kendinin değil de eşinin kütük yeri yazıyor? Birçok bayanın kütüğü belki de hiç gitmediği, görmediği, insanlarını, adetlerini, geleneklerini bilmediği farklı şehirlerde gözüküyor… Evlilik aynı şehirler de doğmakla olmadığına göre herkes kendi kütüğünde kalsa olmuyor mu? Her şeyden önce bayan ayrı bir birey değil mi niye kimliği bu denli eşinin egemenliğine geçiyor?

Kimliğimi elime alınca bir tek kan grubumu kendime yakın buldum  tek o değişmemiş haa bir de T.C kimlik numaram. Hiç zahmet etmeyin biz iki numara kirletmeyelim, eşimle tek numara kullanırız demek istedim!!!

Belki sadece kağıt üzerinde aile bağını kurmak amacıyla yapılan masum bir değişiklik gibi görünüyor ama tabir-i caizse bir bayanın geçmişinin silinip,  tüm haklarının eşine devredilmesi gibi çirkin bir görüntü değil mi? Şahsen ben inanılmaz rahatsız oldum. Aile birliği açısından soyadının değişmesi ya da eklenmesini tabi ki destekliyorum ama kütük değişiminin mantığını anlayamadım.

Evlenince bayanın birey olarak hakları (kadın hakları) yerini aile kavramının önemi ve korunmasına bırakıyor.  Yani “kadın” (bireyselliği) gidiyor yerine “aile” geliyor. Öyle ki “Kadın ve Aileden sorumlu olan bakanlığın adı “Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı” olarak değiştirildi.

Uzun “kadın ile erkeği eşit konuma getiremezsiniz, çünkü o fıtrata terstir” deyince ülkemizde eşitlik kavramı sorgulanmaya başlandı.  Bu söylemden sonra kadın haklarına saldırı yavaş yavaş başladı. Önce kürtaj yasağı geldi. Doğum kontrolüne kısıtlamalar getirildi. Bu kısıtlamalara kitleler halinde tepki gösterilince kadına daha sinsi bir darbe ile vuruldu…

Kadına sunulan esnek çalışma saatleri, çocuk teşvik primi (çocuk sayısına göre artan) devlet altını ile resmen kadınların erkeğin egemen olduğu iş dünyasından uzaklaştırılmaları için tuzak kuruldu. Azaltılan çalışma saatleri ve çocuk primi ile kadınlar eve hapsedildi. Böylece tüm domestik işlerin kadına yıkılması, erkeğin evde baskın rol alması kaçınılmaz oldu.

Devlet bu denli kadının haklarını elinden alırken “kadına şiddet”, “kadın cinayetleri”, “ayrımcılık” gibi suçlardan şikayet ediyor erkekleri lanetliyoruz.  Oysa kadınları kimliksizleştiren tapu görünümlü kimlikler, kadınları sınırlayan evde oturmaya yönelten yaptırımlar, ataerkilliğin, devlet politika ve yasalarıyla iç içe girmesinin vahim sonucudur!!!

posted under Genel | Yorum

Komşu komşunun külüne muhtaçtır!

Şubat6

Biz Türk toplumu olarak çok kibirliyizdir. Açlıktan ölsek, burnumuzdan kıl aldırmayız… Komşumuzun hiçbir şeyine muhtaç görünmek istemeyiz.

Fakat şu bir gerçek ki; atalarımız boşuna dememiş, komşu komşuya muhtaç olmasa bile en azından kendinde olmayan komşusunun sahip olduğu bir şeye özenir/heveslenir…

Tam da bu noktada, siyasi anlamda her ne kadar şahsına münhasır bir ülke olsak ta:) yine de göz hakkı, insan komşusunu kıskanıyor… Külüne olmasak ta başbakanına muhtacız sanki:):):)

Komşumuz radikal sol koalisyonundan! Bizim devlet babamız bize hiç radikal soldan başbakan almaz!!!

Hele çocukluğundan beri siyasetle uğraşan, bugün ki oluşumunun temelleri lise yıllarına dayanan, halkını/hakkını savunan, düşüncelerini çekinmeden dile getiren, halkının çıkarlarını düşünen, genç  birini asla!!!

Başta hükümet mağduru/uzunun kurbanları bizler olmak üzere Alexis Tsipras,tüm dünyanın beğenisini ve takdirini kazandı. Bu hayranlık Tsipras’ın kara kaşına kara gözüne değil heralde… Halkının yararına öngördüğü reformlar, yeni vergilendirme sisteminden politikacıların ücretlendirme konusundaki yapılandırmalara kadar vaat ettiği her konu başlığı ile unuttuğumuz demokratik&halkçı devlet anlayışını tüm Avrupa’ya anımsattı.

Bu hayranlıkla anladık ki CHE-PRAS hiçbir başbakan sen değil

Hiçbiri senin kadar halkına yoldaş değil…

posted under Genel | Yorum

Organizatör Bebekler

Ocak29

Bir çoğunuzun bildiği üzere benim de bekarlığımın son kullanma tarihi gelmiş ve geçtiğimiz ay bende evliler kervanına katıldım. Uzun zamandır yazamamamın nedeni bu:) Yaklaşık 3.5-4 ay içinde eş adayımı buldum, nişanlandım evlendim ve canımdan çok sevdiğim kardeşimi askere gönderdim. Hatta evliliğin 1 ayı çoktan bitti bile:)

Evet yanlış okumadınız:) 3.5-4 ay içinde her türlü evlilik zımbırtısı;  nişan, kına, gelin hamamı, düğün, ev hazırlıkları her şey tamamlandı. Her şeyin bu kadar kısa sürede tamamlanabilmesinin tek açıklaması, her şeyin en sade ve pratik şekilde olması! Kabul ediyorum, çok fazla detaya, abartıya karşıt bir gelin olarak yola çıktım ama bu süreçte anladım ki bana hiç evlilik menüsü yüklenmemiş:):):)

“ O, öyle olmasın bu, böyle olmasın” derken bu süreci alışılmışın dışında bir sadelik ve şaşkınlıkla atlattık. Öyle ki nikah şekerlerini bile nikaha son 20saat kala kayınpederim aldı:)

Gel gör ki düğün derneğe bu kadar karşı olan ben çocuklarla ilgili bir şey gördüğüm an şimdiden özeniyorum… Bu konuya nerden geldin diye soracak olursanız; düğün hazırlıklarında gördüm ki bebek organizasyon işleri akıl almaz boyutlara gelmiş! Düğünü önemsemeyen ben ilerde olabilecek çocuğumla ilgili hayaller kurmaya başladım bile:)

Düğünün her aşamasında ( davetiye, alışveriş, fotoğraf, aksesuar, süsleme) bebek organizasyonları ile ilgili bir şey karşınıza çıkıyor. Hele bir de içinizde azıcık çocuk sevgisi varsa çoktan o girdaba giriyorsunuz:)

Kına gecesi aksesuarları ve davetiyeler için tasarımlara baktığımda “baby shower” ve “gender party” ve doğum günü süslemelerini görünce kendimi kaybettim:)

Sadece bu aksesuarlar değil ki aklımı çelen… Düğün organizasyonundaki her şey çoktan ( ve fazlasıyla) bebeklere adapte edilmiş bile. Şöyle ki; fotoğrafçıya gittiğimizde fotoğrafçı iç/dış mekan albümlerini tanıtmaya çalışırken daha orijinal duran diğer albümler dikkatimi çekti. Meğer son 10 yıldır alıştığımız “doğum- doğumhane” albümü çoktan eskimiş. Artık bebek albümü denilen şey; hamileliğin farkına varıldığı ilk andan itibaren, anne- baba ve diğer aile bireylerinin mutlu ifadelerini ölümsüzleştirerek oluşuyormuş…

Yani uzun lafın kısası düğün dernek menüsü olmayan ben bile şimdiden, olmamış çocuğuma organizasyon biçmeye başladım:)

Bu kadarı ile bitti sanıyorsanız yanılıyorsunuz; daha bunun kar lastikli bebek arabası, terletmeyen ana kucağı, bebeğe özel tasarım yatak odası var… Var da var…

posted under Genel | Yorum

Duygularımın Ülseri

Ekim25

Ülserin, tıpta tasvir edildiği gibi epitel dokuda açılan bir yara olduğuna inanmıyorum. Daha doğrusu ülserin fiziki bir rahatsızlık olduğuna inanmıyorum ben. Bir yara açılıyor ama öyle epitel mepitel dokuda değil…

“Midenin iç yüzünde belirli bir kısmın aşınması sonucu ortaya çıkan yaraya ülser denir“ diyor tıp dili. Ülseri olan biri yiyip içemez, yese bile bir yiyip içtiğinden bir tat alamaz, yedikleri rahatsızlık verir; tıpkı insanın morali bozuk olduğunda hissettiği yalancı tokluk ve iştahsızlık hissi gibi…

Canımız sıkkın olduğunda nur topu gibi bir ağrımız olur mideden yukarı doğru varlığını hissettiren. Ne iştahımız kalır ne de yediğimizden bir tat alırız… Boğazımızdan geçen her lokma fazlasıyla ağırlık yapmaya yeter.

Ülser bilindiği gibi sadece fiziksel bir hastalık olsa canımız sıkkın olduğunda azmazdı. Midemiz; bana ne bozuk moralinden der işlevine devam ederdi… Birbirini bu kadar etkileyen sistemlerin kesin bir bağlantısı olduğuna inanıyorum. Bu durumda ülser olsa olsa mutsuzluk/üzüntü artıklarının açtığı yarayla oluşan psikolojik bir rahatsızlık olur.

posted under Genel | Yorum

Eyvah Kocam Baba Oluyor!!!

Eylül22

Hamile birini gördüğümüzde, duyduğumuzda direk anne adayına sempati duymaya başlarız:)Anne  adayının duygu ve isteklerine kulak veririz, heyecanını paylaşırız. Kısacası anne adayına ayrıcalık tanır, dünyayı onun etrafında döndürmeye başlarız.

Bebeğin geliş haberi duyulduğu andan itibaren anne adayının çevresindekiler anneyi bu kutsal sıfata hazırlamak için birbirleriyle yarışa girerler adeta. Anne adayının yiyeceklerine özen gösterilir, canının çektiği hemen temin edilir. Yaşam alanını en rahat şekilde düzenlenir, hayatı kolaylaştırılmaya çalışılır.

Anne adayının gardrobu bile bu sürece uyum sağlar, yerlerini hamile kıyafetlerine bırakır:)

Anne adayı, anneliğe her açıdan bu kadar yoğun hazırlanırken durumdan bir haber olan baba adayı cephesinde neler oluyor hiç düşündünüz mü?

Annelik; doğurma özelliği olan kadına doğuştan bahşedilmiş bir duygudur. Bebek rahme düştüğü andan itibaren kadın anne olmaya hazırdır. Fakat hamilelik sürecinde kadının yaşadığı duygulardan, hormonlardan yoksun olan baba adayı bu kutsal sıfata kendi imkanları ile tek başına hazırlanmak zorundadır. Bir erkeğin hayattaki en zorlu mücadelesidir baba olmaya hazırlanmak.

Bebeği taşıyan, dünyaya getiren hatta sütünü bile üreten anne iken, bu süreci sadece karşıdan izleyerek rolüne hazırlanan babanın işi çok zor değil mi? İlk zamanların tüm yükü annenin omuzlarında olunca babayı gelecek kaygısı sarıyor. Rolünün ne olduğunu, ne olacağını tam kestiremeyen baba panik içinde görev zamanının gelmesini beklerken geldiğinde ne yapacağını düşünür kara kara…Eşinin hamileliği süresinde, bebek gelince ne yapacağını, hayatlarının nasıl değişeceğini kestiremeyen baba, eşinin aksine nurtopu gibi bir karamsarlığa gebe kalır.

 Anne adayı, bebek dünyaya gelmeden rolünü pratiğe döküp kendini hazırlarken baba edindiğini teorik bilgilerle iyice strese giriyor.

Baba adayı, anne adayı kadar şanslı değildir. Bu kutsal görevine onu kimse hazırlamaz maalesef…ne  hormonları ne çevresi, ne kıyafetleri yardımcı olur onun bu rolü benimsemesine. Askerlik gibi; günü geldiğinde her şeyi kusursuz tam tekmil yapması beklenir baba adayının.

Bu süreçte kendisine olduğu kadar eşine de yabancıdır baba adayı.  Eşi artık ne fiziğiyle, ne psikolojisiyle ne de öncelikleriyle erkeğin tanıdığı kadın değildir. Hiçbir alıştırma yapmadan üzerine yapışan bu babalık sıfatıyla beraber eşinin anne olan yeni haline de alışmaya çalışır.

Eşinin doğumuyla o minik mucizeyi kucağına alan babanın karamsarlığı yerini şaşkınlığa ve hatta tabir-i caiz ise kıskançlığa bırakır:) Aşık olduğu kadının en değerlisi artık kendi değil o minik bebektir. Aşık olduğu kadını paylaşmayı da öğrenmek zorunda kalır. Anne ile bebek arasındaki kutsal bağda kendi (baba) kendi yerini bulana kadar şaşkınlık/ kıskançlık yaşasa da; babalık sorumluluğuyla tanıştığı andan itibaren, annenin ve bebeğin kahramanı, sadece bebeğin değil evin babası olduğunu anladığı anda erkek için hayatının en güzel dönemi başlar.

Baba evin kahramanıdır…

posted under Genel | Yorum
« Older Entries

Takvim

Mayıs 2015
Pts Sal Çar Per Cum Cts Paz
« Nis    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
My Great Web page
HTML hit counter - Quick-counter.net